Santiago

Eindelijk ben ik aangekomen. Het gevoel is onbeschrijflijk wanneer je, na een week fietsen naar een bepaald punt, dat doel vanaf een heuvel voor je ziet liggen. Gisteren gebeurde er een stom ongeluk. Op 20 km voor het einde reed ik mijn band lek. Tot dan toe had ik geen enkel probleem gehad met mijn fiets, en nu stond ik daar. Jasper had mijn plakgerief nog, dus kon ik weinig doen dan verderstappen. Na een tijdje stopte Marcos bij me, een behulpzame Madrileen die mijn band plakte. Zo kon ik alsnog op de fiets mijn doel halen. In Santiago heb ik mijn pelgrimsdiploma, het zogenaamde compostelaat, opgehaald en een misviering bijgewoond. Het centrum van de stad (100 000 inwoners) bulkt van de toeristen, souvenirwinkeltjes en straatmuzikanten (de traditionele gaita, een soort doedelzak, is hier erg in trek). Santiago verschilt dus hard van de voorgaande steden, naar is zeker de moeite waard. Vandaag komt Jasper normaal aan. Straks ga ik nog eens naar een speciale mis waar pelgrims een ereplaats krijgen. Morgen nemen ze normaal de trein huiswaarts. Adios...