Gisterenavond niet zelf moeten koken: ik had in Bejar verse groenten, pasta en verse vis (1kg) gekocht maar dat werd door de kok in de albergue van don Blas in het dorpje Fuenterroble klaargemaakt. Enige nadeel was dat het avondmaal om 21 uur plaatsvond en dat Mathias en ik heel vermoeid waren van de voorgaande nacht onder de blote hemel in Baños de Montemayor.

Interessante gesprekken aan het portaal van de herberg met een Duitser en een leerkracht geschiedenis van de Canarische eilanden.

's Anderendaags (2 augustus) vertrok de Duitser om 4 u. Ik kon de slaap niet meer vatten en besloot dan maar in de gezellige huiskamer wat te lezen met een tas koffie binnen handbereik. Na een klein ontbijt vertrok ik om 6 u. Het was nog donker en dat maakte dat het hard zoeken was naar de gele pijlen die de camino aanduiden. Gelukkig was het volle maan en had ik de pelgrimsgids met plannetje bij de hand.

Ik nam een fout pad, waardoor ik oog in oog kwam te staan met een koe voorzien van vervaarlijk ogende horens. Toch laat een dappere Belg zich daardoor niet afschrikken. In het volgende dorpje wees een vriendelijke mens me de weg. Uiteindelijk reed ik bijna parallel (3km meer ten westen) met de camino. Zo beklom ik de sierra met talloze windmolens via de andere bergflank. Daarmee overschreed ik het hoogste punt van de via de la plata: Pico Dueñas.


Daarop volgde een prachtige hoogvlakte met typisch Spaanse koeien, zwarte varkens (voor de vermaarde pata negra) en paarden met klassevolle hoeves. Zeker geen keuterboeren.



Na 30 km ontbeet ik in San Pedro. Daar was nog de cafeteria nog niet open dus dronk ik mijn cafe con latte in een volgend dorpje. 


De volgende heuvel bood me een prachtige pointe de vue: aan de horizon achter mij de sierra met windmolens en in de vlakte voor mij strekte Salamanca zich uit. Nog 17 km en ik kan genieten van deze cultureel pareltje, de universiteitsbibliotheek van de pontificale faculteit en natuurlijk ook: het bloeiende nachtleven in de zwoele studentenbars.